Sophia Kinderziekenhuis

Op dinsdag 27 februari is er een bezoek gebracht aan het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Het was een heftig en zeer impactvolle dag. We spraken met Hadassa en Agnes. Hadassa een meisje van 13 jaar vertelde over hoe haar leven als kind in één klap veranderde. De doktoren dachten dat ze pfeiffer had omdat ze zich vaak moe voelde. Er werd besloten om bloed te prikken op dat moment constateerde de doktoren dat Hadassa geen pfeiffer had maar acute lymfatische leukemie, oftewel bloedkanker. Hadassa is een prachtige jonge meid, met een fantastische glimlach, maar de werkelijkheid is hard: kanker treft iedereen. Hadassa vertelt over haar kralenketting waar ze elke keer een kraaltje aan mag zetten als ze een ingreep heeft gehad, bijvoorbeeld een botmergpunctie, een chemokuur of een ruggenprik. Elk kraaltje betekent iets. De kralenketting is na een half jaar ziek zijn al bijna 3 meter lang.. Elke dag gaat Hadassa weer de strijd aan om te overleven. Ze houdt dapper vol en is vastberaden te overleven. Ze belooft ons te gaan volgen en zwaait ons vol trots met een mooie glimlach op haar gezicht uit.

Dan spreken we Agnes. Agnes is 15 jaar en een stoere vent. Wat onzeker, en vooraf wat bang dat hij gaat stotteren als we hem gaan interviewen. De angst bleek voor niks want toen Agnes gerustgesteld werd sprak hij aan één stuk door. Agnes vertelt over de periode voordat hij ziek werd. Hij stond in de footlocker en wilde een paar schoenen kopen, hij maakte zich druk over welke het zouden gaan worden. Drie weken later wordt bij hem ook acute lymfatische leukemie geconstateerd, nu vecht hij voor zijn leven en kan hij niet begrijpen dat hij zich toen zo druk maakte over welke schoenen hij wilde.. Agnes is een slimme jongen en erg sportief. Hij zwemt veel en zou aan het NK-zwemmen mee doen, helaas gaat dat nu niet meer maar Agnes is vastberaden om ooit Olympisch goud te winnen! We beloven om het zwemment op te nemen tegen Agnes wanneer hij weer beter is. Waarop wij Agnes uitdagen om een rondje tegen ons te fietsen. Geen moment van twijfel, dat gaan we doen zegt hij!

Twee kinderen, allebei kanker. Allebei vastberaden om te overleven, zo positief, zo volwassen maar toch zo kind. Ongeloof waarom hen getroffen, doortasten en geloof houden in genezing. Kracht en motivatie samenbundelen om door te zetten tot een gezond en normaal leven. De 5.500 kilometer worden zwaar, maar deze ervaring verlicht wel een beetje.